“Engelli Annesiyim ve Bu Benim En Güzel Sınavım”

Umut Işığı Engelliler Gençlik Kulübü Derneği'nin işlettiği aile çay bahçesinde çalışan 5 engelli öğrencinin, sosyal hayata katılımı ve topluma entegre olmaları sağlanıyor.

26 Temmuz 2016

    Özel Haber: Selda Selin SAY

     

    Daha önce Bolu Belediyesi tarafından işletilen Karaçayır Mahallesi'ndeki aile çay bahçesi, 2008'de ücretsiz olarak Umut Işığı Engelliler Derneği'ne kiralandı. 8 yıldır Umut Işığı Engelliler Derneği'nin işlettiği çay bahçesinde 3 personel ile birlikte 5 engelli öğrenci de çalışıyor. Kentte çeşitli özel eğitim okullarında eğitim gören, aynı zamanda dernek üyesi engelli öğrenciler, öğleden sonra okul çıkışında çay bahçesinde çalışarak sosyalleşiyor. Peçete katlama, bardak silme, bulaşık yıkama gibi işlerin yanında garsonluk da yapan engelli öğrencilerin, böylece sosyal hayata katılımları ve topluma kazandırılması sağlanıyor.

    Engelsizler Çay Bahçesi Sorumlu Müdür Ayten Şanlı ile yaptığımız röportajda engelli annesi olduğunu ve engelli bireylerle nasıl yaşanılması gerektiğini bizlere şu ifadeler ile anlatı;

     “ENGELLİ ANNESİ OLMAK ZAMANLA ONUNLA YAŞAMAYI BİZE ÖĞRETİYOR”

    “Derneğimiz 2007 yılında kuruldu, bende 2008’den bu yana buranın Sorumlu Müdürlüğünü yapıyorum. Bu çocuklarımızı topluma nasıl kazandırmalıyız, onların bir şeyler yapabildiğini nasıl gösterebiliriz diye çalışmalar başlattık. Engelli çocuklarımızı halkla buluşturduk. Burada öz güvenlerini kazanıyorlar ve kendinden emin engelli arkadaşlarımızı başka bir iş yerlerine yerleştiriyoruz. Her yıl çocuklarımız değişiyor bazıları birkaç yılda kendini hazır hissediyorlar. Burada olmaktan onlarla birlikte çalışmaktan mutluyuz. Aslında bizim bile öğrenmemiz gerekenler var. Engelli annesi olmak zamanla onunla yaşamayı bize öğretiyor.

    “BURASI ONLARIN HUZUR BAHÇESİ”

    Engelli annelerine buradan sesleniyorum. Çocuklarınızı topluma kazandırın onları hayattan somutlaştırmayın. Burada insanlarla konuşarak kendilerine güven kazandırıyorlar. Bende engelli annesiyim ve bu benim en güzel sınavım. Burası onların huzur bahçesidir. Biz sadece onların yanında onları koruyarak her zaman yanlarındayız. Toplumumuzda engellileri hiçbir şey yapamaz diye düşünüyorlar. Onlardan korkup kaçanlar var. Aslında öyle değil onların yanında olmamız gerek. Onlarla yaşayıp anlamamız gerek. Buraya gelip onların elinden bir çay içmek onlar için aslında bir şeyler yapabildiklerini gösteriyorlar. Çok samimi duygularla yaklaşıyor bizim çocuklarımız. Kesinlikle art niyet yok gördükleri gibi davranıyorlar. Şuan engelli yavruları olduğunda üzülebilirler. Üzülmesinler aslında hayat onlar ile daha güzel. Onlar sana bağlı ve sana muhtaç.

    “DÜNYANIN SONU DEĞİLDİR ENGELLİ ÇOCUĞA SAHİP OLMAK”

    Çay bahçesinde şuana kadar onları inceltecek fazla bir şey yaşamadık. Sadece bir müşterimiz ile yaşadık. Onu da mazur görmemiz gerek aslında onlarla yaşamadıkça onları anlayamayız. Çay tabağına çay döküldüğünde sıkıntı yapanda oluyor. Ama onları hoş görmemiz gerek. Engelli annesi olmasaydım onları nasıl bu kadar iyi anlayabilirdim ki. Ben burada olmaktan huzur doluyum çok mutluyum. Engelli anneleri gelsinler tanışalım kaynaşalım bir olalım. Şuan engelli bebeği olan anneler aslında bizden daha şanslılar. Bizim zamanımızda engeliler bu kadar gündemde değildi.  Dünyanın sonu değildir engelli çocuğa sahip olmak. Hayata daha geniş bakıyorsun. Birçok insanın sıkıntı yaptığı durumun aslında sıkıntı olmadığını anlıyorsun. Allah dermansız dert vermesin.

    “BU BİZİM CANIMIZI ACITIYOR”

    Bolu’da özellikle başka bir ilden gelmiş vatandaşlar ellerinde dergiler cadde de engelliler katkı topluyoruz diye halkı kandırıyorlar. Bu bizim canımızı acıtıyor. Biz burada gönüllü bir iş yapıyoruz. O dergiler ile buranı adını kullanarak para toplayanlar oluyor. Eğer biriler yardım etmek istiyor ise engellilerin ailelerine yardımda bulunabilirler. Biz vatandaştan hiç para toplamadık. Buraya gelip hizmetlerinin karşılığında para veriyorlar. Bizler burası ile kalkınmaya çalışıyoruz.

    “HAYAT PAYLAŞTIKÇA GÜZEL”

    Geçtiğimiz mayıs ayında burada çeşitli eğlenceler yaptık. Ayda bir kere toplantılar yapıyoruz çaylarımızı içiyoruz. Sohbetler ediyoruz. Engelli anneleri ile değişik sosyal aktiviteler de bulunuyoruz. Çünkü birbirimizden öğrenmemiz gereken çok şeyler var. İstiyoruz ki onlara da terapi olsun. Çünkü engelli annelerimiz ne kadar huzurlu olur ise çocuklarına o kadar huzur verir. Bizler birbirimizden destek almalıyız. Hayat paylaştıkça güzel.”

    Engelsizler Çay Bahçesi Sorumlu Müdür Ayten Şanlı’ nın oğlu engelli Semih Şanlı ise engelsizler çay bahçesinde çalıştığı için çok mutlu olduğunu ve güzel zaman geçirdiğini söyledi. Semih Şanlı müziği çok sevdiğini ve darbuka çaldığını bu şekilde kendisini çok iyi hissettiğini bizlerle paylaştı. Umut cafe’de özel günlerde, düğünlerde darbuka çaldığını ve müziğin güzel bir tedavi yöntemi olduğunu belirtti.  

    Henüz yorum yapılmamış. İlk yorum yapan siz olun!

    Yorum yazın
    İsim (Gerekli)
    Yorumunuz (Gerekli)

    Sayfada yer alan yorumlar kişiye ait görüşlerdir. Yapılan yorumlardan sitemiz hiçbir şekilde sorumlu değildir.